one-ticket-to-heaven

'k En zal nog niet bergen, Des Lente, Den strik waar 'k m'n haren mee tooi! Al ben ik geen kind van de menschen. de blommekens vinden me mooi.... De wegelkens weten mijn zwerven; De distels vermoeen mijn leed; De heide... ze zeit me zoo geren. In 't wit of in 't roze gekleed. Dies wil ik de heide behagen, Hoe somber heur woning ook zij; Ter wereld en weet ik geen oogen, Geen armen die wachten op mij! ik draag door de paarse valleien De pracht van mijn gouden geduld; Ik hou van de zon op mijn wegen... De zon, die mijn haren verguldt. 'k Geloof in 't geluk van het leven, Ik droom van een mond, die me kust, Ik hoop op een wenk van den hemel, Zoo 'k ooi in mijn armoee berust... En staan, in den Meert van m'n leven, De botten gebersten va smart... Daar bloeit nog een blos op mijn wangen! Daar laait nog een liefde in mijn hart.!

er danst een jongetje op de wal. de Maas stroomt links, dat water kaatst ons weer de goede dag Hij zingt uitwendig zich een stoet. Ik zing inwendig mee, want ik ben groot en ik weet beter, hoe en gek dat wezen moet en dat mijn vlag is bloem van 't puurste rood. Zo danst hij met zijn jongensbenen in zijn jongensbroek. Ik zing met oud refrein op al zijn jeudige vreugde 't eind van zijn begin, van dat wij beiden nu gelukkig zijn

word wakker in de vroege voorjaarsmorgen, open je ogen in het grijze licht. Voel je een ogenblik verlost van zorgen en glimlach als een kind, bevrijd van plicht. Glimlach en raakt het lichtend spoor niet bijster dat leidt naar een betoverend verschiet. Wees stil: buiten huldigt de eerste lijster de wereld in een overmoedig lied. Hij zal je hart loszingen uit het puin van halfontluisterde herinneringen, en neer doen strijken in de verre tuin waar het geluk fonteinen doet ontspringen. In deze tuin zal het mijn hart ontmoeten, twee speelse vlinders in de zonneschijn. Verheerlijkt zullen zij elkaar begroeten en onuitsprekelijk gelukkig zijn

als je dat na het kerstfeest kunt zeggen, durf je vast wel het leven weer aan. Want dan ben je opnieuw gaan begrijpen dat God jou nooit ten onder laat gaan. Niet dat daardoor de feiten verand'ren waardoor hier je bestaan wordt bepaald, maar je krijgt er een betere kijk op, die je ook, qua geloofsmoed, zo straalt, dat je hoopvol de weg blijft vervolgen waarop jij je nog altijd bevindt. Dan pas merk je hoe God, ondanks alles je steeds weer met zijn heilsplan verbindt. Als je daarvoor je ogen maar opent en dus leeft vanuit zijn perspectief, dan ervaar je daadwerk'lijk zijn vrede en dan weet je: Ook mij heeft God lief

Soms wordt voor jou een open deur door mensenhanden dichteslagen. Aanvankelijk sta je als versteend, maar daarna zijn er zoveel vragen! je kunt ineens geen kant meer uit, want je beseft dat dit gebeuren je plaatst voor een voldongen feit dat je alleen nog kunt betreuren. Maar als je door tranen heen op Gods aanwezigheid blijft letten dan ga je merken dat Hij zich niet zomaar aan de kant laat zetten, en dat Hij je in elk geval met zijn genade blijft omringen. Want waar een deur zich voor je sluit, zorgt Hij voor nieuwe openingen. En dan ontdek je blij verbaasd toch voor jezelf weer moog'lijkheden als dagen die je soms wel uit een ander pad te gaan betreden. De gang die God met jou wil gaan valt door geen mensenhanden te keren, zolang je je maar doelbewust op zijn beleid blijft concentreren. Hij houdt je kansen in het oog! blijf Hem dus als je Heer beschouwen, want op zijn tijd baant Hij de weg. Daar kan je rustig op vertrouwen!

God, leer mij mijn vleugels gebruiken als 'k mij in de diepte bevind. Help mij om naar boven te stijgen zodat mijn geloof het toch wint! Bevrijd mij van angst voor de feiten waardoor mijn bestaan lijkt bepaald. Leer mij naar uw horizon kijken van waaruit uw licht mij bestraalt. dan zal ik mijn kracht nooit verliezen, al wee ik mij nog zo beknot. 't Geloof geeft mij adelaarsvleugels en tart elke speling van 't lot. God, blijf met uw kracht in mij werken, bepaal mij bij uw perspectief, zodat ik verruimd en verademd uw zuivere luchten doorklief

Niemand die mij trotseren kan. zo voel ik me Als ik aan jou denk jij bent mijn licht in mijn donkere dagen de warmte van jou is als een zon in mijn leven ik ben je ridder die altijd aan jou zijde staat want mijn liefde voor jou is mijn zwaard door jou lach laat je iedere nare gedachtes verdwijnen want jij bent zo mooi als een parel die schitterd in de nacht jij bent mijn hoop en kracht zal altijd op je wachten . ik weet niet hoe jij je voeld ik heb het nog niet gevraagd durf je het te proberen lijkt het je wat waard. En Ik wacht af durf jij je liefde te tonen aan mij Ik blijf hoop houden en wacht op die ene dag…

houdt je blik op God gericht als de angst je overspoelt En bedenk dat Hij het weet hoe verscheurd jij je dan voelt. Niemand die daaraan ontkomt; angst is nimmer zo reëel! Bij de kleinste tegenslag klopt het hart in je keel. Maar... het ware christen zijn spreekt je er steeds op aan op zo'n moment gewoon met die angst naar God te gaan. Hij is 't nimmer die concreet iet met je emoties doet. In zijn tegenwoordigheid vind je - hoe dan ook - de moed onverschrokken door te gaan, welk gevaar je ook bedriegt. 't Is alsof de angst daardoor minder invloed op je krijgt. Stilstaan rijpt dan het besef dat je hoewel je hart nog beeft, God, die heel dicht naast je staat, ook jouw lot in handen heeft. Als je 't aandurft met zijn trouw groeit je vastberadenheid want je deelt dan in een kracht die verandert en... bevrijd.!

God is een toevlucht t'allen tijde, die ons uit nacht en dood bevrijdde. Al zou de aarde ondergaan, wij zienhet zonder vrezen aan. Al staat geen berg meer vast, al dreigen de zeeén overhand te krijgen, laat schuimend al hun golven slaan, wij zien het zonder vrezen aan. de Godsstad ligt aan blanke stromen. God staat haar bij, de dag zal komen. Hij woont in haar, zijn wankelt niet, zij kroont zijn heilig heid rijksgebied. al hebben volken zich verheven. Hij roept en doet de aarde beven. Hij is met ons, Hij wendt ons lot. Een vast burcht is onze God

Onze Vader die in de hemel zit Uw naam worde geheiligd Uw koninkrijk kome Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren En leid ons niet in verzoeking maar verlos ons van de boze Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in de eeuwigheid AMEN

ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij, en de zee is er niet meer. toen zag ik de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, uit de hemel neerdalen, bij God vandaan. ze was als een bruid die zich mooi heeft gemaakt voor haar man en hem opgewacht. ik hoorde een luide stem vanaf de troon, die uitriep: 'Gods woonplaats is onder de mensen, hij zal bij hen wonen. zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij heb zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij

de zee kent enkel eb en vloed. een rivier houdt nie van geklots, gaat immer recht door zee en nooit terug. misschien dat jij daarom ergens woont waar rivieren samenkomen. we bleven die nacht samen. ongekend moe waren we, melig en dronken, bleven maar naar briljante enrique luisteren. nooit geweten dat je dan toch nog dorstig.... de tijd ging zo snel dat we niet konden slapen. in de tram keken alle ochtend reizigers me aan: nooit geweten dat je kan stralen van geluk.

Geen groter geluk dan de angstdroom achter de rug horen naast je de zachte adem van wie je houdt verbouwt de nacht tot dat verrre huis waar eens met ontstoken lichten op je werd gewacht

het zoet geluk, dat in mij is geeft zulk een vreemd geluid! het lijkt wel, of mijn droefenis, zoodra mijn vreugd zicht uit, alsof een teere treurigheid die zelf geen woorden heeft, het zachte zingen begeleidt, der vreugd, die in mij leeft. de vreugd, die mij tot zingen drong, klinkt nu zoo bang en droef, dat ik mijjn woorden op mijn tong als pure droefheid proef. als smart, maar smart, die zoeter smaakt dan zuivere blijdschap doet, en mij zoo dwass gelukkig maakt....... dat ik haast schreien moet.

ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven: met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden, en met rode oren en rode wangen: ik ben Gelukkig als ik daana ooit nog twijfel en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij of zelf redeloos verloren kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben GELUKKIG

wat ik voor je voel blijft een raadsel het blijft een raar gevoel ik hoop je zo te overtuigen door te zeggen wat ik bedoel je bent wel bijzonder en je hebt wel een plekje in mijn hart maar wat ik voor je voel blijft een raadsel ik kan het niet zeggen, ook al wacht je vol smart je betekent veel voor me en ik hou van jou maar hoe ik het voel blijft een raadsel weet dat ik je alles toevertrouw geef me alsje blieft nog wat tijd zodat ik kan ontdekken wat ik voel dat het raadsel wordt opgelost en jij snapt wat ik bedoel -xxx-

God, laat mij toch opnieuw ervaren dat er genade os en kracht om continu uw spoor te volgen, al is het middenin de nacht. ik hoef niet in paniek te raken al ik het juiste inzicht mis op uw bedoelingen met mijn leven omdat de weg zo duister is. ik zal dan biddend moeten wachten op het moment dat toch uw licht mijn menselijk denken zal doorbreken, zodat ik mij weer doelgericht op uw beleid kan concentreren dat stap voor stap mijn weg bepaalt. want dan alleen ben ik verzekerd dat mijn geloof in uw Heer de eindstreep haalt