one-ticket-to-heaven

Gedicht lezenHome Plaatsen Op verzoek Disclaimer Mail Pagina gedicht lezen Het gedicht Geen amen Angstige ogen Alleen veder gaan Gebroken hart Je bent weggegaan Nachten gestreden Tegen de pijn Geprobeerd te worden Wat ik niet kan zijn Je nam mij om wie ik was Je gaf me weg om wie jij bent Nu kan ik je zeggen Dat jij me echt niet kent Vervaagd is mijn zicht Nooit meer samen Gebeden niet verhoord Nee dit keer geen amen

Daar op die heuvel Met een horizon Als achtergrond Kinderen hand in hand Een glimlach Vanuit het hart Kinderen dansen Stil verlang ik Naar het kind zijn Wetend dat het niet kan Gewoon even dromen Ja fluister, ik zacht Dans lieve kinderen Kinderen van de ondergaande zon

De hemel kleurt zich somber Alsof ze vertalen kan mijn verdriet Ineengedoken, handen voor mijn ogen Niemand mag het zien de pijn Angst overheerst diep van binnen Ik verloor alles, inclusief mezelf Nu zit ik hier, ziels alleen Bloed fluistert pijnlijke verhalen Ik keer mijn rug naar de mensen Het maakt me niks meer uit Nu kies ik eens voor mezelf Laat mijn enige wens in vervulling gaan Er vliegt een meeuw naar de horizon Een diep geluk zal ze vinden Niet langer meer vermoeid Er klinkt een zachte melodie … Ik ben gestorven

Verward en gebroken Staar is over het meer Witte zwanen Doorbreken Het spiegelende water Soms blijkt een herinnering Geen herinnering Maar een stil verlagen Zo verlang ik vandaag Alweer naar jou Een traan verraad het gemis Nee, ik kan je nog steeds niet vergeten

Levens moe, als gevallen regen druppels Huilt haar hart bittere tranen Geen hoop, geen morgen, nooit meer Stappen worden zwaarder Sneeen worden dieper en dieper Woorden worden geluidloos Afgesloten, eenzaam, alleen Levens moe, als de ondergaande zon Een mooi einde van een pijnlijke dag Wanneer de nacht zal volgen En de maan opduikt uit het niets Soms staart ze uren naar dat licht Kan ze enkel zachtjes huilen Troosteloos, uitzichtloos, hopeloos Levens moe, als gevallen bladeren Die langzaam hun kleur verliezen En zullen sterven, koud en kil Ieder mens zal ze vergeten Het meisje blijft altijd even stil staan Smeekt dat ze ook zo'n blad mag zijn Verwaterd, vergeten, vervaagd

Als ik tegen je praten kon Zal ik zeggen geef nooit op Als ik maar even kon vertellen Dat zelfs pijn zijn tijden kent En ja, wonden zullen helen Maar jij, waar ben jij nu? Of beter gezegd waar ben ik? Als jij er weer bent? Waar is dan het meisje Die dit alles hoopvol schrijft Wanneer het hart huilt Alles wat er dan nog over is Ben jij, jij zwart duister persoon Jij die angstig zoekt naar mesjes Jij meisje, met die enge gedachtes Het ergste is dan dat ik mezelf kwijt ben Het meisje met de vele maskers Misschien is dat wel de goede redenering Ik ben jou, wanneer ik zachtjes huil Maar ik haat jou, ik haat dat meisje Dus eigenlijk haat ik mezelf Ja, ik weet het, het klinkt vaag Op zo’n moment dat ik de controle verlies Dat jij, mij weer bent, en jij het kleine meisje Hard slaat en overneemt tot mijn andere ik Dan kan ik enkel keihard schreeuwen Red me van mijzelf Want ik wil nog niet opgeven!

Alsof ze praat met de wind En huilt samen met de maan Dansend met de eenzame vogels Gevallen, niet meer op kunnen staan Ineengedoken als een ballerina Die met haar laatste kracht Sierlijk en bewogen danst In het diepst van de nacht Zittend in een hoekje Armen om haar lichaam geslagen Zit ze snikkend en bevend te wachten Op haar laatste dagen Met een schepje en een steen Vlucht ze naar haar eigen graf Graaft met haar overgebleven krachten Met modder besmeurd,het is mijn straf In haar lichaam staat sorry gekrast Voor degene die haar missen zal Al zullen het er weinig zijn Ze liep namelijk al jaren in een dal De laatste stappen worden gezet Ze krast in de steen ik ben weggegaan Want ik ben een waardeloos schepsel Daaronder stond, ''liefs het meisje zonder naam'' .

Vergeet alle woorden die zijn gezegt Vergeet alle gebaren gelogen of oprecht Vergeet mijn daden en bovenal de pijn Vergeet mijn lach ik zal nooit gelukkig zijn Vergeet gewoon mij want ik zal weggaan Vergeet mijn gezicht maar bovenal mijn bestaan Ik zal nu niet liegen Ik zal eerlijk zijn hoor Het leven is een spel en ik, ik verloor...

Schuifelende voeten, zwaar gewicht Bedrogen, vergeten, veranderd, verplicht! Snakkend naar adem, het lukt niet meer Zelfs het hart dat klopt, doet zo zeer Kromme rug, een gebogen hoofd Verbannen, verslagen, uitgedoofd! Lege kamer, diepe zwarte nacht Kan niet meer, zegt ze zacht Knikkende knieën, laatste gebed Verloren, verdronken, verzet! Smekende handen, te moeilijk bestaan Ze schreeuwt, ik stop het is gedaan! Was dat wat je voelde beste vriendin?

IK zie jou daar zo spelen. Wat vorig jaar nog beertje en piet konijn was, is nu vervagen door blokken en auto's. Het is een leuk zicht en ik zou uren naar je kijken. Wat gaat de tijd toch snel. Je groeid toch zo snel en leert ook zo veel bij. Vorig jaar waren je woordjes beperkt tot mama en papa. En nu heb je al een hele woordenboek bijgeleerd. Straks ga je naar school en leer je nieuwe vriendjes kennen. En voor we het beseffen is er alweer een jaar voorbij gevlogen.

Lieve Sint , Dit jaar mag ik geen lijstje maken. Dit is een droevig jaartje, sint. Want ik verloor mijn beide ouders dus ik ben nu niet meer een kind. Als grote mensen ook een keertje een sinterklaaswens mogen doen , Dan wil ik heel graag een kadootje (het past alleen niet in mijn schoen.) Ik ga u nu mijn wens vertellen ... Wilt u me helpen, lieve Sint ? Ik wens een stem die zachtjes fluistert : “je hoeft niet meer te huilen , kind .”

Liefde is het leukste Het best wat er is Maar het is het enige Wat ik in mijn leven mis Niet dat is op zoek ben naar een leuke jongen Maar liefde is veel meer Dan zoenen, strelen tongen Liefde van je ouders Liefde van de mensen om je heen Dat is veel belangrijker dan jongens Dat is wat ik meen Dus zoek je leven niet alleen Op straat en in de kroeg Maar kijk eens om je heen Als je dit niet snapt Heeft jou gevoel voor liefde nog een lange weg voor de boeg

Liefde is mooi, liefde is hard. Liefde is vertrouwen, Liefde is wachten met smart. Liefde is in elkaar geloven, met elkaar door 't leven gaan. Liefde is vertrouwen hebben, altijd voor je partner klaar staan. Liefde is meer dan woorden, liefde is niet uit te leggen Liefde is een gevoel dat je moet delen, niet alleen die 4 woorden die je moet zeggen Liefde gaat haar eigen weg, ze is niet vast te knopen Liefde is zo en onberekenbaar ze heeft je zo bekropen Maar liefde is ook somber, zo eenzaam en zo klein. De liefde die tussen jou en mij bloeide, zal hierdoor nooit meer hetzelfde zijn. Gone so soon as she appeared...

Een vriend betekend iemand waar je altijd op kan rekenen. Die er is als je hem nodig hebt. Die je vertrouwd, die je kan troosten, als je verdrietig bent. Wel als je zo iemand kent. Dat is pas een echte goede vriend.

wat is er tussen ons? Je weet niet wat de goede keuze is, je weet dat ik je mis. Dit gevoel van jou, wat niemand behalve jij begrijpen zou. Ik geef niet op, ook al zeg ik zo vaak tegen mezelf 'stop'. Je kan ook niet zonder mij, aan je zij. Je wilt je niet binden, maar ik weet je telkens weer te vinden. Ons vuur is nog lang niet gedoofd, of je dat nu wel of niet geloofd.

Hij kijkt me aan, met die gevoelloze blik, Ik durf hem amper aan te kijken en ik slik. Wat gaat er nu komen? Blijf ik alleen achter met hem? Ik begin te zweten en krijg kippenvel van zijn stem. Zijn handen gaan over mijn rug, zijn hand langs mijn oor, Zijn snelle, harde adem dat is alles wat ik hoor. Ik kijk hem bang aan en ik zeg ‘ik wil het niet’… Maar hij gaat door en er is niemand die het ziet. Kan iemand hem laten stoppen, ik kan er niet meer tegen, Hij laat mijn adem stokken, ik kan me niet bewegen. Zijn broek zakt op de grond, een traan over mijn wang, Hij was altijd zo aardig, maar nu maakt hij me bang. Zijn hand gaat door mijn haar, maar ik kijk hem niet aan, Ik bid om het moment, waarop hij me laat gaan. Maar het lijkt uren te duren en me benen voelen als lood, Van binnen schreeuw ik het uit, van binnen ga ik dood. Als hij klaar is, verdwijnt hij en ben ik alleen, Overal voel ik pijn er er loopt bloed langs mijn been. Ik wil schreeuwen, huilen en gillen, maar ik sluit mijn mo...

Leven op een zijlijn, nooit jezelf kunnen zijn. Altijd maar tegenslag en verdriet, en er is niemand die de pijn van binnen ziet. Lachen om je eigen verdriet en pijn, want je denkt... mij krijgen ze niet klein. Dan gaat er een knopje om, het leven is veel te zwaar, het verbergen lukt niet meer... en je wordt kwetsbaar. Als er dan niemand is die dat ziet, verdrink je langzaam in je eigen verdriet. Je maakt de balans op van je leven, en bedenk hoeveel je heb gegeven... en hoe weinig je heb terug gekregen. Je hoofd is vol... je wil zo graag rust, en dan weet je dat.... dat het einde is.. daar kies je voor bewust. Ik hoop dat iedereen die van mij hield.... en die mij nu moeten missen, Ik zeg alleen.... ik hield ook van jullie... maar het leven wordt je gegeven... het einde mag je zelf beslissen. Als laatste wil ik de meeste bedanken voor hun vriendschap... dat deed mij goed, Ik ben gelukkig nu... en doe aan iedereen een laatste groet.

The love of my life, de liefde van mijn leven, dat ben jij, want je hebt me jouw hart gegeven; En ook al hield je hem eerst nog wat dicht, de zon mocht erin schijnen en het werd voor ons licht... Mijn liefde, mijn leven ik geef het aan jou, want ik voelde nooit eerder dat ik zo van iemand hou; We lachen, we huilen en juist dat maakt het fijn, omdat ik zo altijd mezelf bij jou mag zijn; Ook al ben ik een prater en jij juist vaak niet, je weet dat ik er ben, ook in je verdriet; Want mocht dat ooit komen, dan zal ik er zijn, kus de tranen van je wangen, en steun bij je pijn; Want dat is liefde; jezelf willen geven en nooit alleen meer willen, alleen willen leven; Ik kies voor jou, voor nu en voor altijd! een kus aan mijn liefste, voor nu en tot in eeuwigheid....

verdriet waarom, waarom, moest dit gebeuren waarom, moest jij mijn leven verscheuren ik kan je niet vergeven ik heb verdriet pijn, waarom, waarom heb ik pijn waarom, moest het zo zijn ik heb nog steeds verdriet mijn pijn is iets wat je niet ziet maar voelt waarom, waarom deed je dit het is niet leuk meer HOU OP !!! want ik heb pijn en mijn pijn, is verdriet

Het sneeuwt en het is december. Weer keert de winter en belaagt het hart, dat droef, maar steeds gewender zijn heimelijke pijnen draagt. In de huiskamer, waar gelaten het dagelijks leven wordt verricht, dringt uit de troosteloze straten een ongekleurd namiddaglicht. De jaren gaan zoals zij gingen er is van lieverlee geen onderscheid meer tussen alle herinneringen aan liefde en weemoedigheid. Voorbijgegaan een halve eeuw, men ontkomt niet aan de tijd. Altijd december, altijd sneeuw, altijd dit lege hart, altijd. ***** Er is haast een jaar voorbij sinds jij ervoor hebt gekozen om je eigen weg de gaan, zonder blikken of blozen. Volkomen radeloos bleven wij achter, wisten niet waarheen je ging. Stad en land is afgezocht, voor een blijde hereniging. Maar het was tevergeefs, we hebben je niet gevonden. Alles gaat gewoon maar door en wij likken onze wonden. Bijna is het kerstfeest daar, een feest, wereldwijd bekend. Wat zou het een mooi kerstfeest wezen als jij weer in ons midden bent.